?

Log in

08 March 2006 @ 05:20 pm
Saki  
The last book I've finished was a translation of some short stories of Saki I found at the Book Bazaar some days ago ( Η τακτική του αιφνιδιασμού, εκδόσεις Ποταμός). I bought it because it had lots of cats on the cover but it turned out quite funny and witty and fast reading, if you need something (preferably short stories) to relax (and with cats in every second story). Apparently there are some of his stories in Project Gutenberg.. Strange guy with a weird sense of humour.
Tags:
 
 
Current Mood: coldcold
Current Music: wind
 
 
Εισαγωγή - Μικρό βιογραφικό (όπως αναφέρεται στο εξώφυλλο του "...και άλλες ουρές")
Η Μαριέλλη Σφακιανάκη-Μανωλίδου, γνωστή στο χώρο της σοβαρής μουσικής από συνθέσεις της που έχουν παιχτεί στην Ελλάδα και το εξωτερικό, έχει γράψει δύο όπερες σε δικό της λιμπρέττο και μουσική, πολλά χορωδιακά, έργα θρησκευτικής χορωδιακής μουσικής καθώς και έργα για φωνές και ορχήστρα. Έχει μελοποιήσει τον ποιητικό κύκλο του Νίκου Δήμου "Το Βιβλίο των Γάτων", το οποίο έχει κυκλοφορήσει και σε δίσκο (MOTIVO). Είναι ιδρυτικό μέλος της χορωδίας της ΕΡΤ και μέλος της 'Ενωσης Ελλήνων Μουσουργών.
Στο χώρο της λογοτεχνίας παρουσιάζεται για πρώτη φορά με το μυθιστόρημα "Απόηχος" πού το 1984 βραβεύεται από την εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών.
Το θεατρικό της έργο "Παιχνίδι με κλειστά χαρτιά" παίρνει έπαινο στον 66ο Καλοκαιρίνειο Θεατρικό Διαγωνισμό.
Το 1988 δημοσιεύεται από τις Εκδόσεις Οδυσσέας το χιουμοριστικό φιλοζωικό της αφήγημα "Μη πατάτε τις ουρές" και έκτοτε ανατυπώνεται διαρκώς.
Το "...και άλλες ουρές" είναι μιά "αναπόφευκτη συνέχεια του "Μη πατάτε τις ουρές". αφού τα ζώα αποτελούν ανεξάντλητη πηγή χαράς αλλά και εμπνευσης γιά τη συγγραφέα.

__________.οΟο.__________
Clicky for moreCollapse )
 
 
"Το χέρι της Πρόνοιας γλιστρά ανάμεσα στα άστρα, και κάνει κωλοδάχτυλο στον Σλόθροπ."
"Κοίτα αυτήν την ερήμωση: όλα χτίστηκαν και μετά κομματιάστηκαν, σε μεγέθη που ποικίλουν από μέγεθος ανθρώπου μέχρι σκόνη (παρακαλώ οι παραγγελίες να γίνονται με βάση τη διάμετρο), καθώς εκέινο το Μεσημέρι, στο Βερολίνο, το πασίγνωστο άρωμα "εσάνς ανθρώπινης αποσύνθεσης" ψεκάζεται πάνω σε σκηνικά από ένα χέρι που κείται μεγάλο σαν ψόφιο άλογο σε κάποιο στενό και πιέζει το γιγάντιο βαποριζατέρ του..."
"Είναι μια καρτουνίστικη αυγή, πολύ γαλάζιος ουρανός με φανταχτερά ροζ σύννεφα. Η λάσπη στα λιθόστρωτα είναι τόσο λεία που αντανακλά το φως, έτσι που δεν περπατάς σε δρόμους αλλά σε μακριά ραβδωτά κομμάτια ωμού κρέατος, μπούτια λυκανθρώπων, ζαμπόν από Κτήνος."
Για μένα αυτές οι τρεις φράσεις σε μία κριτική βιβλίου θα μπορούσαν να με κάνουν να τρέξω να διαβάσω το ενλόγω βιβλίο. Τις διάλεξα τυχαία τις φράσεις, ανοίγοντας το βιβλίο σε κάποια από τα πολλά υπογραμμισμένα τμήματα, τα τμήματα με τις σημειώσεις, συσχετίσεις, σχόλια, υπενθυμίσεις, γέλια (γέλια=χαχα=γέλια). Κάποιος θα πρέπει να ήταν ορκισμένος εχθρός των σημειώσεων ώστε να μην πάρει το μολυβάκι του και να αρχίσει να σημειώνει στα περιθώρια του Ουράνιου Τόξου της Βαρύτητας. Για την ακρίβεια πιστευω ότι ο κύριος Πύνσον θέλει τις σημειώσεις μας. Δεν έκανε τον κόπο να γράψει το βιβλίο του με αυτό τον τρόπο, για να διαβαστεί σαν μία ιστοριούλα. Το βιβλίο από μόνο του ψάχνει να συμομιλήσει με τους ανθρώπους που το διαβάζουν, ψάχνει για ανθρώπους που θα μπορέσουν να το τραβήξουν από τα μαλλιά. Δεν έχει μια ιστοριούλα, έχει εκατοντάδες από αυτές. Αν είναι το πρώτο βιβλίο του Πύνσον που διαβάζει κάποιος θα ανησυχήσει μέχρι κάποιο σημείο, μήπως αυτές οι ιστοριούλες δεν συνδέονται πουθενά τελικά. Αλλά θα τα ενώσει τα στοιχεία αργά ή γρήγορα. Ο Πύνσον δεν είναι συγγραφέας που σε παίρνει από το χεράκι να σε πάει μια βόλτα και να σου πει αυτό που πιστεύει. Μοιάζει ο τρόπος που γράφει λίγο με το παιχνίδι του θησαυρού. Το νόημα δεν το κατασκευάζει, σε αφήνει να το κατασκευάσεις εσύ ο ίδιος, να βγάλεις το δικό σου συμπέρασμα. Το ίδιο κάνει και με τους χαρακτήρες. Κι ο ίδιος σου δίνει την εντύπωση ότι τους παρακολουθεί με μία βιντεόκαμερα στο χέρι και περιμέnει να δει κι ίδιος απορημένος τι θα επιλέξουν να κάνουν. Οι χαρακτήρες του είναι απόλυτα συνηθισμένοι άνθρωποι που ξαφνικά θα βρεθούν σε απίστευτες καταστάσεις. Προσπαθούν να ελέγξουν τα μελλούμενα όμως η Ιστορία τους ξεπερνάει σε δύναμη και μέγεθος. Παράλληλα οι χαρακτήρες είναι και τρελά συμβολικοί, αλλά με ένα διαβολεμένα έξυπνο τρόπο, χωρίς να χάσουν την ανθρώπινη υπόστασή τους. Και πριν πάθω "Κουρτοβικίαση" θα σταματήσω αυτού του είδους την δυσκοίλια κριτική.
Πέρα από το τι μπορεί να σημαίνει το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας (σε κάποιο σημείο της ανάγνωσης μία ξεκάθαρη λάμψη συνειδητοποίησης με χτύπησε για το νόημα του τίτλου), αυτό που έχει σημασία είναι ο τρόπος που είναι γραμμένο. Από έναν συγγραφέα που λατρεύει τη λειτουργία της γραφής σε αναγνώστες που διαβάζουν για τον ίδιο λόγο. Γράφουν παντού ότι είναι το πιο σημαντικό μυθιστόρημα του 20ου αιώνα μετά τον Οδυσσέα του Τζόυς. Δεν ξέρω δεν το έχω διαβάσει ακόμα (πλησιάζει η σειρά του στη λίστα μου) αλλά μπορώ να φανταστώ γιατί λέγεται αυτό το απόφθεγμα και το βασικότερο γιατί ισχύει. Δεδομένου ότι όλα έχουν ειπωθέι ξανά και ξανά, ο Πύνσον εξερευνά έναν νέο τρόπο να πει μια ιστορία. Πριν διαβάσω το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας δεν έιχα φανταστεί ότι μπορεί κάποιος να γράψει με αυτόν τον ευφυή τρόπο. Ο Πύνσον είναι ένα μεγάλο μάθημα του "πως" της γραφής. Αποδομεί παραγράφους, κάνει πλεξούδα προτάσεις, ταξιδεύει με χρονομηχανή εξπρές, κρατάει καθρέφτη για τον εαυτό του και καμιά φορά σου γυρνάει τον καθρέφτη όπως διαβάζεις να νομίζεις ότι είσαι αυτός΄ακόμα και η πραγματικότητα κάνει παρέμβαση και προσπαθεί να επαναφέρει το βιβλίο στο σωστό δρόμο΄κάνει ιλιγγιώδης μεταβάσεις, κυνικές μεταφορές, κατασκευάζει προτάσεις σαρανταποδαρούσες και αλλάζει πρόσωπο αφήγησης με μανία πολυσχιδούς προσωπικότητας. Με λίγα λόγια (που τα είδες τα λίγα λόγια) ότι κανόνα γραφής μας έχουν μάθει στο σχολείο, τον παίρνει και του κάνει ένα κρας τεστ.
Αν κάποιος ρωτήσει για τι πράγμα μιλάει αυτό το βιβλίο, θα πάρει την κοφτή απάντηση για έναν τύπο ονόματι Σλόθροπ και μια ρουκέτα στον Β' παγκόσμιο πόλεμο (και κάτι άλλους τύπους με εξίσου περίεργα ονόματα). Ίσως κάποιος να μπορεί να κατασκευάσει το εξής θεώρημα λοιπόν. Η περιεκτικότητα ενός βιβλίου είναι αντιστρόφος ανάλογη των λέξεων που το περιγράφουν. (Μετά μπορεί να σκουπήσει το τζατζίκι στο μούσι του με την χαρτοπετσέτα που έχει γράψει το θεώρημα και να συνεχίσει το φαγητό του με πιο καθαρό πηγούνι). Ο Σλόθροπ και οι πύραυλοι V-2 γίνονται, όπως πολύ σωστά αναφέρεται στο οπισθόφυλλο τηε ελληνικής έκδοσης, η αφορμή για να γράψει ο Πύνσον για χίλια δυο πράγματα: ο πόλεμος, η εξουσία, η επιστήμη, η ιστορία, η πίστη, ο μεταφυσικός προβληματισμός και φυσικά η παράνοια (και ως mental condition αλλά κυρίως ως state of mind). Κι όλα αυτά στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου στην Ευρώπη, στην εξοχή, σε καταφύγια, σε μυστικές κρύπτες, σε χωριά, σε πόλεις, στον αέρα, σε ποταμόπλοια, σε κρυφά εργαστήρια. Μεσολαβεί κάπου στο βιβλίο η παράδοση της Γερμανίας στους συμμάχους. Οι ιστορικές μου γνώσεις για την περίοδο είναι μηδαμινές, αλλά μετά την ανάγνωση όπου έπεφτα πάνω σε ντοκιμαντέρ ή άρθρα ή ταινίες που είχαν ιστορικά στοιχεία τα παρακολουθούσα με μανία και αντιλήφθηκα ότι το βιβλίο έχει στηθεί πάνω σε μια πολύ στέρεη ιστορική βάση πραγμαμτικών γεγονότων και ανθρώπων. Επιπλέον ρισπέκτ.
Μου πήρε σχεδόν ένα χρόνο να το τελειώσω με αρκέτες διακοπές ενδιάμεσα και μία παύση για τον καινούργιο ΧάριΠότερ. Το πρώτο βιβλίο του Πύνσον που διάβασα ήταν το Vineland στα αγγλικά. Τα είχα βρει λίγο σκούρα με τη γλώσσα γιατί δεν ήμουν πολύ συνηθισμένη τότε αλλά τα κατάφερα και από τότε τίποτα δε μου φαίνεται περισσότερο δύσκολο από αυτο. Το Ουράνιο Τόξο το διάβασα στα ελληνικά. Μέσα στα μακροπρόθεσμα σχέδια μου είναι να το διαβάσω και στα αγγλικά κάποια στιγμή. Μπορώ πάντως για τη μεταφραση να πω με βεβαιότητα ότι είναι καλή. Όπως και των άλλων βιβλίων που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Χατζηνικολή (Vineland, Gravity's Rainbow, Slow Learner και το πρόσφατο Mason and Dixon που δεν έχω προλάβει να το τσεκάρω). Είναι φανερό ότι κάποιος γούσταρε τρελά να κάτσει να το μεταφράσει και εκτός από θέληση είχε και αρκετό τσαμπουκά να αντιμετωπίσει τις ιδιοτροπίες του Πύνσον. Δεν καταφέρνεις να μεταφράσεις ένα τέτοιο βιβλίο διεκπεραιωτικά (εκτός αν δει κάποιος το τραγικό αποτέλεσμα που είχε το Crying of Lot 49 σε κάτι παλιές εκδόσεις) οπότε είναι βέβαιο ότι θα το αναλάβεις αν θες και μπορείς και θα βγάλεις ένα καλό αποτέλεσμα. Όταν είχα τελειώσει το Vineland, για λίγο καιρό μετά δεν έπιανα να διαβάσω τίποτα άλλο. Είχα ένα συνάισθημα ότι κανένα άλλο βιβλίο δεν θα είναι εξίσου καλό με αυτό. Το ίδιο έπαθα και με το Ουράνιο Τόξο της Βαρύτητας. Επειδή επιπλέον το κουβαλούσα μαζί μου για μεγάλο χρονικό διάστημα, ένιωθα ότι μου έλειπε. Αυτό το είχα ξαναπάθει μόνο με Το Μαγικό Βουνό του Τόμας Μαν για το οποίο θα πρέπει να γράψω κάποια στιγμή. Τώρα που τα παράθεσα το ένα δίπλα στο άλλο συνειδητοποιώ ότι το συγκινητικό στοιχείο που μοιράζονται αυτά τα δύο βιβλία είναι η ειλικρινής προσέγγισή τους στο μεταφυσικό χωρίς αφέλεια και υστερίες πίστης.
Από τον Πύνσον μένει να διαβάσω το V. και το Mason & Dixon και να ελπίζω ότι ο αρνητικός σε δημοσιόητα κύριος, αυτή τη στιγμή κάθεται και γράφει το επόμενό του βιβλίο. ένας άλλος λόγος να τον ευχαριστώ είναι ότι έστρεψε την προσοχή μου σε πολύ καλούς συγγραφείς (είναι γνωστή η μανία μου να διαβάζω ό,τι έχει προλογήσει, κριτικάρει ή αναφέρει) που διαφορετικά θα έμεναν άγνωστοι, Richard Farina, Jim Dodge και τον cult Oakley Hall με το Warlock του.
Και αν τίποτα από αυτά δεν μπορεί να σας κινήσει το ενδιαφέρον (τι σκληροπυηρνικό ενδιαφέρον είναι αυτό) τότε σας λέω πως στο βιβλίο θα βρείτε τις πέντε παροιμίες για παρανοϊκούς, την ιστορία του γλόμπου, την ιστορία του γιαπωνέζου μοριτούρι, τα αγαπημένα τραγουδάκια του Πύνσον, αερομαχίες με τούρτες, δεκάδες τρόπους να μαγειρέψετε παραισθησιογόνα μανιτάρια, σαδομαζοχιστικές περιγραφές, τους Ρόκετμαν και Πλάστικμαν αυτοπροσώπως και την μνημειώδη (βρε κάτι μου θυμίζει) κάθοδο μέσα στη λεκάνη της τουαλέτας. Και να μην ξεχάσω το πλέον κυνικά συγκινητικό τέλος που έχω συναντήσει ποτέ.
"Υ...πάρ...χουν...
Ναζήδες στα πατώματα,
Φασίστες μες στους τοίχους,
Γιαπωνέζοι στραβοδόντηδες
Που βγάζουν άγριους ήχους...
Όταν τελειώσει ο πόλεμος,
Θα πούμε τρία ζήτω,
Καινούργια όπλα φτιάξαμε,
Και πάμε για τον Τρίτο..."

(δείγμα από τα διάσπαρτα αγαπημένα τραγουδάκια του Πύνσον)
 
 
Current Mood: sickstill sick & dizzy
Current Music: Beasts of Bourbon - Chase the Dragon
 
 
28 February 2006 @ 03:27 pm
I bought this book 3 years ago because someone had told me about a strange case study inside. There was this woman that after a brain damage was unable to see, not because of damage to her eyes but inside the visual cortex at the back of the brain. But when someone instructed her to put an envelope in a slot in front of her she would do so accurately even though she claimed she couldn't see a thing. I found this story fascinating back then and now that I've finally read the book and understood why such a thing is possible to happen I am even more fascinated by it. I've finished reading Phantoms in the Brain by V. S. Ramachandran last night and I must admit thatnow I have the wish to read more neurological books. Yes that's what it is all about, neurology and brain science, popularized but nevertheless science. I would suggest that eveybody should find some time to read this book. It probably should become obligatory in school, that would save us all from a lot of nonsense. And I don't mean this book particularly but some general introduction to neurology and the brain mechanics would eradicate once and for all stupid beliefs that we all have to face at some point in our lives. I can understand why this science is kept from being popular. I can understand that it can make lots of people feel uncomfortable as it will put in question not only their beliefs but also their existence and their attempt to create a coherent image of themselves. But as soon as you realize (as I always suspected) that the self is a complete nonsense anda big illusion, you can approach the world from a new point of view. Not to mention that all your guts disbelief on Freud can be finally justified. I enjoyed the whole book, mostly the first part the first half which was more scientific and less speculative. I was shocked with some cases of patients and fascinated with the power of the meat we call brain. It is not a great mystery after all (well it still is but there is nothing that can't be explored). I can even find a specific reason for each of you to enjoy. entropiaxxxxx will find exciting all the quirks, shygon will find a response to his nature over nurture questions that will cause him either to stop all questions or triple them, nup will be able to relate it to her synaisthesia (it even has a note on it), 1981 will question more her belief for logic and science. And so on. I for sure gonna read more on the subject.
------------
In English:Phantoms in the brain
In Greek:Φαντάσματα στον εγκέφαλο
------------
x post in my journal and book_book_clan
 
 
Current Mood: sicksick
Current Music: Cure - Pictures of you
 
 
25 February 2006 @ 03:08 pm
Σας θυμίζω σε περίπτωση που σας έχει διαφύγει ότι υπάρχει παζάρι βιβλίου στην Κλαυθμώνος μέχρι 26 Φερβρουαρίου, δηλαδής (sic) μέχρι αύριο. Τρέξατε.
 
 
Current Mood: hungryhungry
 
 
 
 
11 February 2006 @ 12:53 am
In one of the forums I lurk on, this post came up:

Hi Everyone. I was talking to a male friend today about reading fiction. He was amazed to hear that I pictured every last character in my head and that a book rolled out for me like a visual experience. When I imagine a character I get a picture in my head of them. It's not anyone famous or anyone I know who I think look/acts like them - just a picture. He could picture the scene but not what the people look like yet he's a voracious reader of all kinds of fiction, as am I. He said he could visualise their mind and whats going on it (as can I) but not their faces or general build/shape. Is this a male/female thing? Is it something you do? I'd be really interested as we both seem to get equal enjoyment out of the books we read. That said, I am a romantic and he is a pragmatist. What do you see when you read?

Επιπλέον, θα ήθελα να πώ ότι ασπάζομαι σχεδόν πλήρως την άποψη της ως άνω πόστερ και συμπληρώνω ότι μερικές φορές τον εκάστοτε χαρακτήρα τον φαντάζομαι κάπως ενώ ο συγγραφέας επιμένει να τον περιγράφει κάπως αλλιώς με αποτέλεσμα είτε να μπερδεύομαι είτε να τσαντίζομαι. Το χειρότερο είναι όταν το βιβλίο γίνεται ταινία και οι χαρακτήρες είναι εντελώς μα εντελώς διαφορετικοί από ότι τους έχω φανταστεί. Εξ'ού και την καταβρίσκω με βιβλία που οι ήρωες δεν περιγράφονται εξωτερικά.

So... what do you see when you read?
 
 
Current Mood: tiredtired
 
 
10 February 2006 @ 06:04 pm
32. Where now? Who now? When now? —Samuel Beckett, The Unnamable (1953; trans. Patrick Bowles)

τι θυμήθηκα τώρα. εδώ και κάποιες μέρες μου είχε έρθει στο μυαλό να ξαναδιαβάσω μπέκετ (την λογοτεχνία όχι το θέατρο) τώρα που είμαι σε μεγαλύτερη ηλικία και νοητικά πιο stable για να τον αντέξω. εγώ τον μπέκετ τον ήξερα για το περιμένοντας τον Γκοντό, όπως φαντάζομαι ο περισσότερος κόσμος. σε ένα εξάμηνο στην Θεσ/νίκη κάναμε εισαγωγή στη φιλοσοφία ή κάτι τέτοιο τεσπά και έρχετα ένας τρελάρας φιλόσοφος από τη φιλοσοφική με μαλλί ανάκατο και μας δηλώνει ότι θα μελετήσουμε τον μπέκετ, ο ακατονόμαστος, ο μαλόυ πεθαίνει και το τρίτο δε θυμάμαι ποιό. κατάφερα να διαβάσω τα δύο πριν αρχίσει να κάιγεται ο εγκέφαλος μου. ο μπέκετ είναι τόσο ιδιοφυία που πλησιάζει στην τρέλα. ο μουρλός καθηγητής φιλόσοφος έκανε κάτι αναλύσεις θεϊκές. Για αυτές τις τρεις αυτές ερωτήσεις μπορεί να είχε αφιερώσει και 2 μαθήματα. είναι τρελό χάσιμο τα βιβλία του μπέκετ τελικά. θα τα βρω να τα ξαναβάλω στη λίστα μου φαίνεται. έχει προσπαθήσει ποτέ κανείς να τα διαβάσει;
Tags:
 
 
Current Mood: existential
Current Music: σονικ μπουμ πλεϊλιστ
 
 
10 February 2006 @ 12:18 am

100 best first lines

A few of my very favourite books are listed on here.

Tags:
 
 
04 February 2006 @ 12:45 pm
Αγόρασα αυτό το βιβλίο μόνο και μόνο γιατί είχε κάνει την εισαγωγή ο Pynchon. Έχω αυτό το κουσούρι με τον Pynchon. And I didn't regret it. It is a story-telling book. It reminds you how a story should be written down. In tha back Thomas Pynchon writes:"Reading Stone Junction is like being at a non-stop party in celebration of everything that matters. Here is American storytelling as tall as it is deeply felt, exuberant with outlaw humour and honest magic". And after finishing the book I have to say I agree. The book is never hilarious but it is always funny. The characters are unique, eccentric, unreal and real at the same time. Magicians, outlaws, the FBI, the diamond, mentally ill people, schizos, invisible people, frauds, gurus, drug dealers, drug appreciatiors, card players, chemists, private investigators, movie stars, korean war veterans, spies, alchemists, professional killers, hippy nuns, nature freaks, yogis, safe crackers, indians, retired travellers, crooks, cashier boy with bunny ears, sabotagers, bombists, plutonium lovers, truck drivers. Everybody fits in here. A parade of characters that will not ceaze to amaze you. It's like Harry Potter for Grown-ups a decade before Harry Potter. And no it is not surreal or postmodern or symbolic. I would rather call it Hyper-real. Every character has his own integrity and you come to believe them and care about them, even though they have taken a step above the real world, into their hyper-real reality where everything can happen. I mean you read the introduction "At last Daniel comes circling back to Volta, by now also one of his prime suspects in Annalee's death, who teaches him the final secret of Invisibility" and you come to think that this is quite "torn by the hair" (tres sic) but when you come tho the point when invisibility can happen you are convinced that for their weird little book world this can happen. It stops being a smart literate invention of the writer and it exists because it has to. I am not sure I managed to make any sense. I just realised it is hard to write a review in greek about a book you read in english.
I will quote the things people choose to keep secret in safes, as Daniel had learned after his safe cracking education ends:
Money and drugs were the most common items, with jewels, documents, and guns close behind, but after those the list got strange:
A quart jar of glass eyes
A flattened typewriter
A pair of black panties tied around a pair of roller skates
A tree-sloth fetus floating in ajar of formaldehyde
A small twenty-four-carat gold yo-yo with a string of finely braided silver that Daniel had wanted so bad he could taste it
An old coffeepot
A piece of chalk
A petrified loaf of French bread
And Daniel's favorite, a neatly printed not in an otherwise empty safe: "Eat shit, George. I've taken it all and I'm on my way to Paris with the pool boy."


I recently spotted it in many copies at the Eleftheroudakis mezzanine.


---->Now it's finally time for some Harry Potter interval.
 
 
Current Music: McLusky - Lightsabre Cocksucking Blues